Ogrody ratujące pszczoły

Królowa trzmiela wyciąga się z gleby wczesną wiosną. Od miesięcy jest w stanie uśpienia.

Zimna, oszołomiona, biegnie o nic. Przede wszystkim potrzebuje nektaru – i to szybko – by zasilić swoje mięśnie lotu na tyle, by móc założyć nową kolonię.

Jeśli najbliższy ogród jest pełen obcych roślin ozdobnych o niedostępnych kwiatach, może nie przetrwać.

Miasta stają się ratunkiem dla zapylaczy

Brzmi to nieintuicyjnie, ale badania to potwierdzają. Ogrody miejskie produkują około 85% nektaru występującego w mieście. Tymczasem zasoby nektaru na terenach wiejskich w Wielkiej Brytanii spadły o jedną trzecią od lat 30. XX wieku – w wyniku zastąpienia przez rolnictwo przemysłowe łąk bogatych w kwiaty monokulturami.

Miejskie zasoby pożywienia dla zapylaczy są również bardziej zróżnicowane i ciągłe przez cały rok niż na terenach rolniczych. W mieście pszczoły, motyle i bzygi przelatują z jednego ogrodu do drugiego, znajdując pożywienie w wielu mikrosiedliskach. Każdy ogrodnik sadzi rośliny inaczej. Różne pory kwitnienia. Różne kształty kwiatów. Różne wysokości. Ta zmienność okazuje się ratunkiem.

Wiosna: kiedy jest najbardziej ważna

Pierwsze królowe trzmieli wychodzą z zimowego snu w lutym i marcu. Potrzebują energii natychmiast – zarówno nektaru do lotu, jak i pyłku do składania jaj i rozwoju larw. Wczesna wiosna może być nadal ponura, nawet w miastach.

Sadź rabaty z ciemiernikiem, miodunką plamistą i szafirkiem. Drzewa i krzewy, takie jak wierzba, wiśnia i porzeczka kwitnąca, gromadzą dużo pożywienia na małej przestrzeni i kwitną wystarczająco wcześnie, by mieć znaczenie.

Lato: różnorodność ważniejsza od obfitości

Późną wiosną dostępnych jest więcej pożywienia — ale też większa konkurencja o nie. Zróżnicowana mieszanka roślin kwitnących zapewnia, że ​​różne owady o różnej długości języka i rozmiarach ciała znajdą coś dla siebie.

Wiciokrzew, dzwonek i lawenda dobrze komponują się w letnich ogrodach. Rzadsze koszenie trawnika również pomaga — koniczyna i mniszek lekarski mają szansę zakwitnąć, oba te doskonałe rośliny zapylające, często traktowane jako chwasty.

Jesień i zima: zapomniane pory roku

Późnym latem kwitnie jeszcze mniej gatunków. Popularne rośliny jesienne, takie jak fuksja i szałwia, mają nektar ukryty w długich rurkach — bezużyteczny dla pszczół samotnic i bzygów o krótszych języczkach.

• Zamień je na otwarte, łatwo dostępne kwiaty: bluszcz, rozchodnik, jeżówka i oregano dobrze się sprawdzają i są łatwe w uprawie.

Zimą większość zapylaczy ginie lub przechodzi w stan uśpienia. Trzmiele i pszczoły miodne pozostają aktywne w miastach, korzystając z cieplejszego mikroklimatu miejskiego. Potrzebują nektaru bogatego w energię, aby móc latać w temperaturach bliskich zeru. Mahonia, bukszpan, wiciokrzew zimowy i truskawkowiec to jedne z najlepszych opcji na zimę.

Czego nie robić

• Pestycydy stanowią oczywisty problem — opryski insektycydami usuwają owady, którym cały ogród ma służyć. Jednak subtelniejszym problemem jest ilość nektaru. Niektóre ogrody dostarczają zapylaczom setki razy mniej nektaru niż ich sąsiednie. Różnica nie zawsze jest widoczna, ale pszczoły ją zauważają.

Dbaj o to, aby rośliny były zasypywane przez cały sezon.

• Pozostaw łodygi kwiatowe na zimę — będą one również miejscami lęgowymi dla pszczół gniazdujących na łodygach. A w razie wątpliwości wybieraj rośliny, które kwitną w Twoim regionie od wieków. Rośliny rodzime i ich zapylacze współewoluowały przez tysiące lat. Ta relacja pozostaje nienaruszona, jeśli tylko zapewnimy jej przestrzeń do działania.

W miarę jak miejskie ogrody odgrywają kluczową rolę we wspieraniu zapylaczy, każdy balkon, podwórko i dach ma potencjał, aby wywrzeć realny wpływ na środowisko. Wybierając odpowiednie rośliny na każdą porę roku, miejscy ogrodnicy mogą stworzyć stałe źródła nektaru, które zapewnią pożywienie pszczołom, motylom i innym niezbędnym zapylaczom przez cały rok.

• Ostatecznie nawet niewielkie tereny zielone mogą przynieść ogromny efekt – przekształcić miasta w zdrowsze, bardziej tętniące życiem ekosystemy.