Το τσιτάχ που δεν ήταν

Για δεκαετίες, το εξαφανισμένο αρπακτικό Miracinonyx trumani ήταν ευρέως γνωστό ως το αμερικανικό τσιτάχ λόγω του λεπτού σώματος και των μακριών ποδιών του. Νέα έρευνα δείχνει τώρα ότι η ομοιότητα ήταν παραπλανητική.

Γενετικά και χημικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι το ζώο ήταν στην πραγματικότητα στενός συγγενής του σύγχρονου πούμα, ικανό να επιβιώσει σε ένα τεράστιο φάσμα περιβαλλόντων και ακόμη και να βασίζεται σε ψάρια στην Αρκτική.

Ένας Συγγενής Πούμα Μεταμφιεσμένος

Ερευνητές με επικεφαλής επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στη Σάντα Κρουζ, ανέλυσαν πυρηνικά παλαιογονώματα και σταθερά ισότοπα από απολιθωμένα υπολείμματα του Miracinonyx trumani. Τα ευρήματά τους, που δημοσιεύθηκαν στο Current Biology, επιβεβαίωσαν ότι το είδος δεν ήταν στενά συγγενές με τα πραγματικά τσιτάχ.

Αντίθετα, ήταν ένα αδελφό είδος του σύγχρονου πούμα και διαχωρίστηκε από αυτήν την εξελικτική γενεαλογία περίπου 2,6 εκατομμύρια χρόνια πριν.

Η εμφάνισή του που μοιάζει με τσιτάχ φαίνεται επομένως να είναι ένα παράδειγμα συγκλίνουσας εξέλιξης, όπου τα άσχετα ζώα αναπτύσσουν ανεξάρτητα παρόμοια χαρακτηριστικά επειδή αντιμετωπίζουν συγκρίσιμες περιβαλλοντικές πιέσεις.

Το στενό σώμα και τα μακριά μπροστινά πόδια του ζώου μπορεί να το βοήθησαν να κινηθεί αποτελεσματικά σε ανοιχτά τοπία. Ωστόσο, σε αντίθεση με ένα εξαιρετικά εξειδικευμένο αρπακτικό που τρέχει γρήγορα, το M. trumani φαίνεται να ήταν πολύ πιο προσαρμόσιμο.

Η εμβέλειά του έφτασε στην Αρκτική

Η μελέτη διευρύνει επίσης δραματικά τη γνωστή γεωγραφική εμβέλεια του είδους.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το M. trumani ζούσε περίπου 20 μοίρες γεωγραφικού πλάτους βορειότερα από ό,τι είχε αναγνωριστεί προηγουμένως. Τα απολιθώματα δείχνουν ότι οι πληθυσμοί κατοικούσαν σε περιοχές που εκτείνονταν από εύκρατες περιοχές όπως το Ουαϊόμινγκ και η Φλόριντα μέχρι το Αρκτικό Γιούκον.

Τα ενήλικα ζώα εκτιμάται ότι ζύγιζαν περίπου 150 λίβρες, είχαν ύψος περίπου 3 πόδια και μήκος περίπου 2,5 μέτρα από το κεφάλι μέχρι την ουρά.

Η επικεφαλής συγγραφέας Cassatt-Johnstone εξήγησε ότι το είδος έδειξε αξιοσημείωτη οικολογική ευελιξία, παρόμοια με τα σύγχρονα πούμα. Σημείωσε ότι η ομάδα εντόπισε επίσης μεταλλάξεις απώλειας λειτουργίας σε γονίδια που εμπλέκονται στους κιρκαδικούς ρυθμούς, οι οποίες μπορεί να βοήθησαν τους βόρειους πληθυσμούς να αντιμετωπίσουν τους ακραίους εποχιακούς κύκλους φωτός των αρκτικών καλοκαιριών και χειμώνων.

Οι βόρειες γάτες μπορεί να έτρωγαν ψάρια

Ένα από τα πιο εκπληκτικά ευρήματα σχετικά με τη διατροφή.

Στοιχεία σταθερών ισοτόπων υποδηλώνουν ότι οι πληθυσμοί που ζουν στην Αρκτική καταλαμβάνουν μια πολύ διαφορετική οικολογική θέση από εκείνους που βρίσκονται νοτιότερα. Στο Γιούκον, οι γάτες φαίνεται να λειτουργούσαν ως τριτογενείς καταναλωτές και μπορεί να βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε ανάδρομα ψάρια όπως ο σολομός.

Νοτιότερα, πιθανότατα κυνηγούσαν χερσαία θηράματα σε ανοιχτά λιβάδια.

Ο συν-συγγραφέας της μελέτης, Μάθιου Γούλερ, εξήγησε ότι το είδος καταλάμβανε μια τεράστια γεωγραφική περιοχή, ενώ παράλληλα παρουσίαζε πολύ διαφορετικές μορφές εξειδίκευσης στα αντίθετα άκρα της. Αυτή η ευελιξία μπορεί να βοήθησε το M. trumani να επιβιώσει σε περιβάλλοντα που διέφεραν δραματικά στο κλίμα και τη διαθεσιμότητα τροφής.

Η γενετική αποκαλύπτει περισσότερες εκπλήξεις

Οι ερευνητές ανέλυσαν γονιδιώματα υψηλής κάλυψης από απολιθώματα ηλικίας μεταξύ 23.000 και 31.000 ετών. Η ανάλυσή τους αποκάλυψε ένα άλλο ασυνήθιστο χαρακτηριστικό: το M. trumani, μαζί με όλες τις γενεαλογικές σειρές αιλουροειδών που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη, δεν διέθετε μια λειτουργική εκδοχή ενός γονιδίου που εμπλέκεται στην ανίχνευση ξινών γεύσεων. Οι γάτες είναι ήδη γνωστές για την έλλειψη λειτουργικών υποδοχέων γλυκιάς γεύσης, αλλά αυτή αντιπροσωπεύει την πρώτη αναφερόμενη περίπτωση απενεργοποίησης του γονιδίου της ξινής γεύσης σε αιλουροειδή. Τέτοιες αισθητηριακές αλλαγές μπορεί μερικές φορές να σχετίζονται με εξειδικευμένες δίαιτες, αν και οι ερευνητές δεν εντόπισαν ούτε μία εξήγηση για την απώλεια.

Μια αργή μείωση πριν από την εξαφάνιση

Τα γονιδιώματα έδειξαν επίσης χαμηλή γενετική ποικιλομορφία σε πληθυσμούς τόσο από το Ουαϊόμινγκ όσο και από το Γιούκον. Ωστόσο, οι ερευνητές δεν βρήκαν σημάδια ακραίας ενδογαμίας ή ξαφνικής κατάρρευσης του πληθυσμού. Αντίθετα, τα στοιχεία δείχνουν μια σταδιακή μείωση που διαρκεί από τις αρχές έως τα τέλη του Πλειστόκαινου.

Η επικεφαλής συγγραφέας Μπεθ Σαπίρο εξήγησε ότι η χαμηλή γενετική από μόνη της είναι απίθανο να προκάλεσε την ποικιλομορφία εξαφάνισης. Υποστήριξε ότι μια μακροπρόθεσμη μείωση μπορεί να μείωσε την ικανότητα του είδους να αντιδρά όταν άλλαζαν οι περιβαλλοντικές συνθήκες.

Η μελέτη δείχνει τελικά πόσο παραπλανητικές μπορεί να είναι οι εμφανίσεις στα εξαφανισμένα ζώα. Το Miracinonyx trumani έμοιαζε με τσίτα, αλλά η γενετική, η διατροφή και ο τρόπος ζωής του αποκαλύπτουν έναν πολύ πιο σύνθετο θηρευτή που διαμορφώνεται από τη δική του εξελικτική πορεία.