Ωτοστοπέρδικες βαθέων υδάτων

Πολύ κάτω από την επιφάνεια του νοτιοανατολικού Ειρηνικού, ερευνητές κατέγραψαν μια ασυνήθιστη συνεργασία μεταξύ δύο πολύ διαφορετικών ζώων βαθέων υδάτων.

Μικροσκοπικά καρκινοειδή που μοιάζουν με γαρίδες εθεάθησαν να πιάνουν τα σώματα γιγάντιων θαλάσσιων αραχνών, προφανώς χρησιμοποιώντας τα πολύ μεγαλύτερα πλάσματα ως κινούμενες πλατφόρμες.

Οι παρατηρήσεις, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Ecology, έγιναν κατά μήκος του Χιλιανού Περιθωρίου και υποδηλώνουν ότι αυτή η συμπεριφορά μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από μια τυχαία συνάντηση.

Μια Απροσδόκητη Συνάντηση

Τα μικρότερα ζώα ήταν αμφίποδα που ανήκουν στο είδος Mesopleustes abyssorum. Οι πολύ μεγαλύτεροι ξενιστές τους ήταν οι γιγάντιες θαλάσσιες αράχνες, Colossendeis colossea.

Ερευνητές με επικεφαλής τον Jorge Pérez-Schultheiss του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Χιλής παρατήρησαν τη σύνδεση ενώ χρησιμοποιούσαν το τηλεχειριζόμενο όχημα SuBastian για να εξερευνήσουν τον βαθύ πυθμένα του ωκεανού.

Η πρώτη συνάντηση έλαβε χώρα μέσα σε ένα απότομο βραχώδες υποθαλάσσιο φαράγγι σε βάθος 3.155 μέτρων. Δύο μεγαλύτερα αμφίποδα ήταν προσκολλημένα στα αισθητήρια και αναπαραγωγικά εξαρτήματα της θαλάσσιας αράχνης, ενώ ένα μικρότερο θηλυκό κρατιόταν πιο πίσω σε ένα από τα μακριά πόδια της που περπατούσε.

Τα ζώα δεν ακουμπούσαν απλώς χαλαρά στον ξενιστή. Φαινόταν να είναι σταθερά προσκολλημένα, γεγονός που υποδηλώνει ότι η διατήρηση της επαφής με την κινούμενη θαλάσσια αράχνη ήταν σημαντική.

Η Συμπεριφορά Εμφανίστηκε Ξανά

Μια μόνο παρατήρηση θα μπορούσε εύκολα να θεωρηθεί σύμπτωση. Τέσσερις ημέρες αργότερα, ωστόσο, οι ερευνητές συνάντησαν ξανά τον ίδιο τύπο σχέσης.

Αυτή η δεύτερη παρατήρηση έλαβε χώρα περίπου 225 χιλιόμετρα από την πρώτη τοποθεσία και σε βάθος 2.698 μέτρων. Δύο μεγάλα αμφίποδα ήταν προσκολλημένα σε μια άλλη γιγάντια θαλάσσια αράχνη.

Τα αμφίποδα χρησιμοποιούσαν μακριές, σαν νύχια δομές στα άκρα των άκρων τους για να διατηρούν τη λαβή τους. Βλέποντας τη συμπεριφορά δύο φορές, σε πολύ απομακρυσμένες τοποθεσίες, οι ερευνητές οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι η συσχέτιση θα μπορούσε να είναι σχετικά συχνή σε αυτό το τμήμα του βαθέος νοτιοανατολικού Ειρηνικού.

Γιατί να κάνουμε ωτοστόπ;

Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ακόμη ακριβώς τι κερδίζουν τα αμφίποδα ταξιδεύοντας με θαλάσσιες αράχνες, αλλά υπάρχουν αρκετές πιθανές εξηγήσεις.

Η μεταφορά είναι μια από τις πιο προφανείς. Τα Mesopleustes abyssorum δεν είναι καλοί κολυμβητές, επομένως η προσκόλληση σε ένα κινητό ζώο θα μπορούσε να τα βοηθήσει να κινηθούν σε μεγαλύτερα τμήματα του πυθμένα από ό,τι θα μπορούσαν να διαχειριστούν μόνα τους.

Οι θαλάσσιες αράχνες θα μπορούσαν επίσης να λειτουργήσουν ως κινητά σημεία συνάντησης. Σε ένα τεράστιο περιβάλλον όπου τα άτομα μπορεί να είναι ευρέως διασκορπισμένα, η πρόσκρουση στον ίδιο ξενιστή θα μπορούσε ενδεχομένως να διευκολύνει τα αμφίποδα να συναντήσουν πιθανούς συντρόφους.

Μια άλλη πιθανότητα είναι η προστασία. Η παραμονή προσκολλημένων σε ένα πολύ μεγαλύτερο ζώο μπορεί να κάνει τα αμφίποδα πιο δύσκολο να φτάσουν σε ορισμένα αρπακτικά.

Θα μπορούσε επίσης να εμπλακεί η τροφή. Η βαθιά θάλασσα είναι ένα περιβάλλον όπου οι πόροι μπορεί να είναι σπάνιοι και άνισα κατανεμημένοι. Το ταξίδι με έναν κινητό ξενιστή μπορεί να βοηθήσει τα μικρά καρκινοειδή να φτάσουν σε περιοχές που περιέχουν περισσότερα αιωρούμενα ή εναποτιθέμενα σωματίδια τροφής.

Η Ζωή στα Βαθιά Θαλάσσια Ζωή Παραμένει Μυστηριώδης

Τα ευρήματα είναι ενδιαφέροντα ακριβώς επειδή τόσο λίγη άμεση παρατήρηση είναι δυνατή σε αυτά τα βάθη. Πολλά από αυτά που γνωρίζουν οι επιστήμονες για τα ζώα των βαθέων υδάτων προέρχονται από δείγματα που συλλέγονται από δίχτυα ή άλλο εξοπλισμό δειγματοληψίας, τα οποία μπορούν να αποκαλύψουν ανατομία και γενετική, αλλά όχι απαραίτητα φυσική συμπεριφορά.

Ρομποτικά οχήματα όπως το SuBastian επιτρέπουν στους ερευνητές να παρακολουθούν τα ζώα να αλληλεπιδρούν στο κανονικό τους περιβάλλον, παρέχοντας ενδείξεις που διαφορετικά θα ήταν αδύνατο να ανιχνευθούν.

Η μελέτη δεν έχει ακόμη διαπιστώσει εάν τα αμφίποδα αναζητούν σκόπιμα θαλάσσιες αράχνες ή εάν η σχέση παρέχει ένα μετρήσιμο πλεονέκτημα επιβίωσης. Οι ερευνητές λένε ότι θα χρειαστούν πρόσθετες παρατηρήσεις επί τόπου, γενετική εργασία πληθυσμού και μελέτες της οικολογίας της διατροφής για να γίνει διάκριση μεταξύ τυχαίας επαφής, μιας στρατηγικής διασποράς και μιας εξειδικευμένης προσαρμογής στη ζωή στον βαθύ πυθμένα. Προς το παρόν, οι θεάσεις αποκαλύπτουν πόσα παραμένουν κρυμμένα στον βαθύ ωκεανό. Ακόμα και ένα μικροσκοπικό καρκινοειδές που πιάνει το πόδι μιας θαλάσσιας αράχνης μπορεί να αποκαλύψει μια οικολογική σχέση που οι επιστήμονες δεν είχαν ποτέ πριν τεκμηριώσει.